डोळयांमधले आसू पुसती

कधी बहर, कधी शिशीर, परंतू दोन्ही एक बहाणे
डोळयांमधले आसू पुसती ओठांवरले गाणे

बहर धुंद वेलीवर यावा, हळूच लाजरा पक्षी गावा
आणि अचानक गळून पडावी, विखरुन सगळी पाने

भान विसरुनी मिठी जुळावी, पहाट कधी झाली न कळावी
भिन्न दिशांना झुरत फिरावे, नंतर दोन दिवाणे

हळूच फुलांच्या बिलगुन गाली, नाजूक गाणी कुणी गायिली
आता उरली आर्त विराणी, सूरच केविलवाणे

जुळली हृदये सूर ही जुळले, तुझे नि माझे गीत तरळले
व्याकुळ डोळे कातरवेळ, स्मरुन आता जाणे

धूके दाटलेले उदास उदास

धूके दाटलेले उदास उदास
मला वेढीती हे तुझे सर्व भास

उभी मूक झाडे, विरागी किनारा
झुरे अंतरी अन फिरे आर्त वारा
कुणी ही ना इथे दिसे आसपास

कुठे चालल्या या दिशाहीन वाटा
कुणा शोधिती या उदासीन लाटा
दिशांतून दाटे, तुझा एक ध्यास

क्षणी भास होतो, तुझे सूर येती
जीवा भारुनी हे असे दूर नेती
स्मृती सोबतीला असा हा प्रवास

दिवस तुझे हे फुलायचे

दिवस तुझे हे फुलायचे
झोपाळ्यावाचून झुलायचे!

स्वप्नात गुंगत जाणे, वाटेत भेटते गाणे
गाण्यात हृदय झुरायचे!

मोजावी नभाची खोली, घालावी शपथ ओली
श्वासात चांदणे भरायचे!

थरारे कोवळी तार, सोसेना सुरांचा भार
फुलांनी जखमी करायचे!

माझ्या या घराच्या पाशी, थांब तू गडे जराशी
पापण्या मिटून भुलायचे!!

भातुकलीच्या खेळामधली

भातुकलीच्या खेळामधली राजा आणिक राणी
अर्ध्यावरती डाव मोडला, अधूरी एक कहाणी

राजा वदला मला समजली, शब्दावाचून भाषा
माझ्या नशिबासवे बोलती, तुझ्या हातच्या रेषा
का राणीच्या डोळा तेव्हा दाटूनी आले पाणी

राणी वदली बघत एकटक, दूरदूरचा तारा
उद्या पहाटे, दुसरा वाहता, दुज्या गावचा वारा
पण राजाला उशिरा कळली, गूढ अटळ ही वाणी

तिला विचारी राजा का हे जीव असे जोडावे
का दैवाने फुलण्याआधी, फुल असे तोडावे
या प्रश्नाला उत्तर नव्हते राणी केविलवाणी

का राणीने मिटले डोळे, दूरदूर जाताना
का राजाचा श्वास कोंडला, गीत तिचे गाताना
वार्‍यावरती विरुन गेली, एक उदास विराणी

अशी पाखरे येती

अशी पाखरे येती आणिक स्मृती ठेवूनी जाती!
दोन दिसांची रंगतसंगत, दोन दिसांची नाती!!

चंद्र कोवळा पहिला वहिला, झाडामागे उभा राहिला!
जरा लाजूनी जाय उजळूनी, काळोखाच्या राती!!

फुलून येता फुल बोलले, मी मरणावर हृदय तोलले!
नव्हते नंतर परि निरंतर गंधित झाली माती!!

हात एक तो हळू थरथरला, पाठीवर मायेने फिरला!
देवघरातील समयीमधूनी, अजून जळती वाती!!

कुठे कुणाच्या घडल्या भेटी, गीत एक मोहरले ओठी!
त्या जुळल्या हृदयांची गाथा, सूर अजुनही गाती!!

असा बेभान हा वारा

असा बेभान हा वारा, कुठे ही नाव मी नेऊ
नदीला पूर आलेला, कशी येऊ, कशी येऊ

जटा पिंजून या लाटा, विखारी झेप ही घेती
भिडे काळोख प्राणांना, दिशांचे भोवरे होती
जीवाचे फुल हे माझ्या, तुझ्या पायी कशी ठेवू

कुळाचे, लौकीकाचे मी क्षणी हे तोडीले धागे
बुडाले गाव ते आता, बुडाले नाव ही मागे
दिले हे दान दैवाने, करी माझ्या कशी ठेवू

जगाच्या क्रूर शापांचे, जिव्हारी झेलले भाले
तुझे सौभाग्य ल्याया हे, तुझी होऊन मी आले
तुझे तू घे उरी आता, किती मी हाक ही देऊ

अखेरचे येतील माझ्या

अखेरचे येतील माझ्या हेच शब्द ओठी
लाख चुका असतील केल्या, केली पण प्रीती

इथे सुरु होण्याआधी, संपते कहाणी
साक्षीला केवळ उरते, डोळ्यांतील पाणी
जखम उरी होते ज्यांच्या, तेच गीत गाती

सवर् बंध तोडूनी जेव्हा नदी धुंद धावे
मीलन वा मरण पुढे, हे तिला नसे ठावे
एकदाच आभाळाला अशी भिडे माती

गंध दूर ज्याचा, आणिक जवळ मात्र काटे
असे फुल प्रीती म्हणजे कधी हाय वाटे
तरी गंध धुंडीत धावे जीव तुझ्यासाठी

आर्त गीत आले जर हे कधी तुझ्या कानी
गूज अंतरीचे कथिले तुला ह्या स्वरांनी
डोळ्यांतून माझ्यासाठी लाव दोन ज्योती